Μην σταματάς Απόλλωνα…

toumpa 3a

Το ραντεβού ήταν χαράματα στο γνωστό σημείο. Έξω από το ναό μας. Παρά το κρύο όλοι συνεπείς. 6 και μισή ακριβώς το πρωί σκάει μύτη το «πολεμικό». Το πούλμαν που μας κουβαλάει από την εποχή του περιφερειακού και είναι σχεδόν αήττητο. Οδηγός –για τους μυημένους στις εκδρομές…- ο Τζώνυ. Το ταξίδι για το βορρά, πρώτο για φέτος, άρχιζε με τους καλύτερους οιωνούς.

«Η πίστη..»

Καλή διάθεση, ανεξήγητη πίστη για το αποτέλεσμα και το χάραγμα της μέρας μας βρίσκει στο ύψος της Θήβας με καθαρό ουρανό και έναν ήλιο να λάμπει. Πρώτη στάση για καφέδες και συνεχίζουμε με το Νιόνιο στο μικρόφωνο..

Τηλέφωνα με αδέλφια που είχαν μείνει στην Αθήνα, άλλα τηλέφωνα με αδέλφια που ήδη είχαν ανέβει στη Θεσσαλονίκη. Επικοινωνίες με τους ανθρώπους της ΠΑΕ, οι οποίοι μας πρόσφεραν κάθε βοήθεια που χρειαζόμασταν, με αστυνομίες κτλ ώστε όλα να είναι οργανωμένα στην εντέλεια όπως κάνουμε σε κάθε εκδρομή.

Φαγητό στο ύψος του Πλαταμώνα. Τελευταίος καφές στον Κορινό και καρφί για Τούμπα. Εκεί στα στενά της Τριανδρίας άρχισε η προσμονή να γίνεται πιο έντονη. Παίζαμε ξανά σε ένα γήπεδο που προκαλεί όντως δέος. Το πούλμαν φτάνει έξω από τη θύρα, οι οπαδοί του Παοκ περνάνε από δίπλα μας και απλά μας κοιτάζουν χωρίς να μας πούνε το παραμικρό. Μπαίνουμε στην 8, απλώνουμε τα πανό και αφού συγκεντρωθήκαμε όλοι σ’ ένα σημείο ξεκινήσαμε το τραγούδι για την Απολλωνάρα μας.
toumpa1

«Και μεσ’ στην Τούμπα»

Οι παίκτες παρατάσσονται στον αγωνιστικό χώρο. Το ματς ξεκινάει. Ο αντίπαλος χάνει νωρίς την πρώτη του μεγάλη ευκαιρία. Ο ήρωας μας στη συνέχεια Αλέξανδρος Τζόρβας επιχειρεί να διώξει με τα πόδια τη μπάλα, ο Αθανασιάδης βάζει κόντρα και εντέλει η μπάλα περνά ελάχιστα άουτ. Ένα πρώτο ουφ μας βγαίνει και ένα πιο δυνατό σύνθημα ακούστηκε από τα στόματα μας. Καπάκι η πρώτη μεγάλη απόκρουση του Αλεξ. Δεν έχουμε παίξει ούτε 10 λεπτά κι όμως μας φαινόταν αιώνας.. Κάπου εκεί έρχεται η απάντηση με την ευκαιρία του Μίνγκα. Ο Απόλλωνας που βλέπαμε είχε σχέση με τον Απόλλωνα του β’ ημιχρόνου με τον Παναθηναϊκό και καμία σχέση με την ομάδα που μας είχε ξενερώσει άπαντες το προηγούμενο διάστημα. Παίκτες μαχητικοί, αποφασισμένοι να αγωνιστούν κόντρα στον Παοκ των εκατομμυρίων ευρώ και μάλιστα μέσα στην Τούμπα.

Το παιχνίδι ισορρόπησε και εμείς τραγουδούσαμε ακόμη πιο δυνατά γιατί μας έβγαινε από μέσα μας. Και για όσους ήμασταν στο πέταλο της Τούμπας ελάχιστη σημασία είχε αν ακουγόμασταν. Σημασία είχε ότι εμψυχώναμε την ομάδα μας..

Στη φάση της αποβολής του Μίνγκα για λίγο ξενερώσαμε, ωστόσο βλέποντας τη μαχητικότητα της ομάδος μας, αρχίσαμε να το πιστεύουμε ακόμη πιο πολύ.
τουμπα ισοπαλια εξεδρα

Λήξη ημιχρόνου και αρχίσαμε να λέμε μεταξύ μας: Ρε συ λες;;; Απόλλωνας είμαστε, έχουμε κάνει κηδείες και κηδείες.. Πάμε να φωνάξουμε και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

«Με ψυχή σε γήπεδο και εξέδρα»

Το β’ ημίχρονο ξεκινά. Η «Απολλωνάρα» με 10 παίκτες. Λογικό το σφυροκόπημα. Ωστόσο, τόσο ο Τζόρβας όσο και όλοι οι παίκτες μας είχαν σκυλιάσει. Οι αντίπαλοι έχαναν απανωτές ευκαιρίες και το άγχος άρχισε να τους βαραίνει τα πόδια. Από την άλλη εμείς παίρναμε αυτοπεποίθηση σε γήπεδο και εξέδρα. Ο κόουτς περνά και τρίτο στόπερ, αλλά έχει πάντα και το μυαλό του μπροστά. Στην κερκίδα «ξεθάβουμε» όλα τα αγαπημένα συνθήματα και τα λέμε πραγματικά με την ψυχή μας. Το ρολόι είναι δεξιά μας όπως καθόμασταν. Συνέχεια και μετά από κάθε επίθεση του Παοκ το μάτι μας καρφωνόταν σε αυτό, αλλά αυτό έδειχνε… χαλασμένο. Οι ευκαιρίες διαδέχονται από πλευράς του αντίπαλου η μία την άλλη, εμείς κρατούσαμε και το πιστεύαμε ακόμη περισσότερο. Βγαίνει ο Πετρόπουλος και μπαίνει ο Τσίλι. «Λες να τους κάνει και καμιά κηδεία ο κοντός;;» ακούγεται στην κερκίδα. Κάνει την πρώτη μπούκα. Κάνει και τη δεύτερη και αν ήταν λίγο πιο τυχερός θα έκανε το 0-1! Παίρνουμε θάρρος, αλλά το σφυροκόπημα από τους γηπεδούχους ξεκινά και πάλι πιο έντονο καθώς μπαίναμε στα τελευταία λεπτά του ματς. Ο Τζόρβας πιάνει και τα άουτ. Οι παίκτες μας συνεχίζουν την υπερπροσπάθεια. Μπαίνουμε στα λεπτά των καθυστερήσεων. Ο Αλεξ βγάζει μια κεφάλια που με βάση τη λογική δεν…βγαίνει. Στη συνέχεια βάζουν το γκολ, αλλά δεν παγώσαμε ούτε προς στιγμή καθώς ο διαιτητής είχε σφυρίξει επιθετικό πριν καν φτάσει η μπάλα στον επιθετικό τους. Το ευτύχημα ήταν πως παρόλο που έπαιζε στην Τούμπα δεν άλλαξε την απόφασή του.

«Απολλωνάρα ρε!!!!»

Σφυρίζει τη Λήξη. Γινόμαστε μια αγκαλιά και τραγουδάμε. Χειροκροτάμε τους παίκτες μας και αυτοί ανταποδίδουν. Φωνάζουμε για την Απολλωνάρα μας και βγάζουμε τις τελευταίες φώτο μας υπέροχης Κυριακής στη Θεσσαλονίκη.

toumpaxx

Η επιστροφή ήταν ένα όνειρο… Χαβαλές, πλάκες και δεύτερο πρόγραμμα από το Νιόνιο να δέχεται παραγγελιές.. Γύρω στη μία ήμασταν Ριζούπολη. Κουρασμένοι, αλλά τόσο γεμάτοι.. Περήφανοι για την ομάδα μας.

Το ταξίδι του Απόλλωνα συνεχίζεται… και όπου μας βγάλει…

Comments are closed.